Rosalía...

“En todo estás e ti es todo,

pra min y en min mesma moras,

nin me abandonarás nunca,

sombra que sempre me asombras”

Rosalía de Castro

...reverdeces cada día tras a porta

a túa saudade é a noite dos tempos

e as verbas son

os illotes nun mar denso

limpa as bágoas do carraxe

e deixa que alumee a estrela na fronte

e nos beizos un cantar

Matria da Galiza e filla da esperanza

es a flor da soidade

dunha longa e escura, Noite de Pedra

que xamais acaba...

a túa é a nosa, Negra Sombra

que volve facéndonos mofa

e toda a señardade de séculos pasados

rómpenos os ósos

Ti, es o luceiro da alba

o referente histórico

que nos guía cara á loita

Rosalía...

flor da noite e filla da palabra

“Érguete, miña amiga,

que xa cantan os galos do día!”

Versos finais de Federico García Lorca do poema:

CANZON DE CUNA PRA ROSALIA CASTRO,MORTA

Poema publicado no libro "acción poética"2010

IMAGEM

O Mar

Principio da vida, non só mariña
∞
fórmula perfecta e maxistral
elemento necesario
do básico, evidente
vive en moléculas e respira
de forma infinitesimal
pontes de H
ligan o infinito
e máis aló...
∞
Son o mar, es o mar, somos o mar
peixes, catáceos, algas...
a esencia da auga
está en cada partícula,
son o mar, es o mar, somos o mar
Infinito
∞
e despois do mar, non hai nada...
só o infinito
o Σ do big bang
o principio e o final
da química orgánica que me precede
que te precede
que nos precede...
E o silencio faise sonoro
cando brama o mar
nas ondas
A LÍMINE

Poema publicado no Libro colectivo "Encontros-Mar"

Alalá a Galiza

caderno nº3 Círculo Poético Aberto

IN MEMORIAM

NUBES

Prisciliano

ANIMAL

por trás da pele

Fotos de José Goris Cuinha e poema "existimos" de rosanegra. Realización do vídeo por José Goris.

Existimos,

nas pequenas cousas...

Na sinxeleza

máis real da natureza

na forza do ar

e na cor do mar.

Somos nós,

cando entramos

na esencia da vida

e sentimos como vibra

a máis pequena partícula

que nos constitúe

en seres vivos dun todo.

Somos auga

somos terra

impresa no DNA CÓSMICO...

rosanegra

AUGA

In memoriam

Rosa:
Tí xa non és tí.
Tí és auga miñota e ribeira.;
herbal a recrearse nun sorriso.
Tí es outeiro encol dos
árbores da Póvoa de Varzím.
Rosa,
Tí xa non és tí.
Tí és nereida chegada dÁrmenteira.

de FOCX

mil caretas

bolboretas

o gusano a crisalida a bolboreta
a palabra o verso a estrofa
o petalo o capullo a rosa
pensamento borrador poema

sete bolboretas verdes
voan dando voltas sobre ti
e ti non paras de escribir
os teus versos envolventes

lariño oaxaca 3-10

para rosanegra
polo seu espacio na rede
setebolboretasverdes

Manolo Pipas

http://envolventesaspalabras.info/

sostido

ALMA

O espello no que se reflicte

o inversamente proporcional

no que mergullados na auga

invisíbel, fondeamos

vales e ríos

espírito, ar

un eu agochado e independente

que traspasa o alén

unha auga solúbel e gasosa

misturada no derradeiro spin

nun valse de partículas dispersas

que voan silandeiras ata o universal

cara ao cosmos,

para rexenerarse nun %.

Poema publicado no caderno do 2º Aniversario Círculo Poético Aberto.

Para descargar o caderno entra aquí

AFTER HOURS

Lingua agarimosa das miñas raíces; por ti, son quen son... e loito por ser.

Son unha gaivota chorona

que voa case soa nun ceo idiomático

mais, xa non teño bágoas

queimáronse co salitre dun mar de inxustizas...

A lingua atada cun nó reméxese seca

e dolorosa na boca de mazá

e sinto a palabra presa nun cárcere sistemático

no que o idioma mater

sobrevive como pode soterrado entre lixo

e ignorancia, de Centos de Anos

que palpitan aínda nos corazóns amansados...

E agora, son unha pobre tola!

que cre na verdade e subsiste en si mesma

cando o temporal ouvea

e o vento racha fero!

para caer nun abismo esquecendo a memoria.

Non podo falar...

a diglosia representa a morte que aperta

a gorxa dunha muller-paxaro

e tampouco podo sorrir.

Porque a defunta son eu... nun chan corrupto

de follaxe perenne.

Non quero escoitar as verbas tiradas

como navallas, pintadas de salvación,

se a terra non se ergue e olla cara ás nubes

xamais aniñarán no sol

milleiros de estrelas vermellas

dun soño que un día tiveron os druídas

e cantaron os bardos na Nación de Breogán.

Son unha insignificante gaivota

que voa no espazo branquiazul

case soa, e sen ás

arrincáronmas de nena

para que non me puidesen galeguizar.

Por iso, esperto e berro

xa vai sendo hora de peteirar...

SORROW

A RODA INMORREDOIRA

Foto de Carlos Silva

A imaxe xeométrica, forma unha circunferencia

da cor do viño con arrecendo a traza

É un pasado-presente cun sentido que xorde

nun illamento silandeiro na voz do ar

Na madeira errante, escribiuse a historia

da noite e do amencer, con letras perennes

nas árbores xenealóxicas

Pousada na pedra aínda resoa o son do carro

entre os camiños, aquelas sendas da nenez

xa perdidas no antonte

E roda na memoria un filme antigo

cor sepia, e chove un mar con doce invernos

nun zigzag temporal

A foto escacha en 100.000 partículas

redondas, figuras dun fotograma

que se nega a desaparecer...


poema publicado en Munditaçőes