Tradição e modernidade

Vídeo-poema de Cruz Martinez e rosanegra

MEIS É POESÍA

Na memoria do tempo brincan lendas bulideiras

de mouras e bruxas saíndo das pedras

e do río da Pontexoán,

entre carballos e castiñeiros sorrí un mundo máxico

enchoupado de séculos e os fentos cantan

coa música silandeira do pasado

na que os muíños falaban e o millo brillaba baixo o sol.

Armenteira soña coa súa historia de rezos e cantos

de paxariños, e sinte que medra no ar inmenso

e na noite estrelecida

As sendas rebuldeiras falan da realidade

que abrangue un microuniverso enfeitizado

e as horas son diferentes entre as árbores

a vida para, e eternízase cun manto verde

entre vales…  miña terra!

As raíces saen dunha Valboa perpetua

entre camiños senlleiros, onde o ADN dunha meisiña

forma espirais retratadas no bodegón da natureza.

rosanegra

ODA AO MONTE PINDO

I

Suco nun soño, ao gran xigante con corazón de pedra

As murallas e os castelos trazan historias

dun mundo desaparecido, iluminado por lendas

Vexo, nun voo de aguia a solleira montaña

o gran coloso ergueito e forte que agarda espertar

dende o ollo do tempo como ciclope pétreo

un titán xeolóxico e inmortal

un monumental Monte Sacro

que nace como Olimpo Celta

na nosa Gallaecia máxica, terra de mouras

e poderes ocultados na Casa da Xoana

na catedral das meigas aínda o diaño espreita

e co puño pechado sobre o océano marca

labirínticas secuencias gravadas nos restos arqueolóxicos

do misterio que sobrevoa cabezas...

É o genius loci

procul dubio!

II

Aínda subsiste un son eterno nas moléculas

persiste a esencia temporal e pódese escoitar

o balbordo das bruxas na súa reunión céltica

O vento vive na Gallazia!

Nun aire de sono rompe o día e os raios pintan

con matices verdes e amarelos ás rochas grises

e o marrón da terra escribe versos nas follas perennes

dáme o corpo que soña co seu pasado emblemático

subsiste si, aínda resiste...

Estigma

Vídeo-poema de rosanegra e Cruz Martinez

POEMA EM MÃO COMUM

Jake Lamotta segue em pé

tensionam-se os músculos para resistir os golpes

semelham afazer-se às fendas intensas, mais

os pés molhados roçam a friúra e tremem

num calçado grande e comprido

que aperta nas noites violáceas de nuvens

cúmulos em olhadas de porcelana perdidas

em futuros rostros desconhecidos

as pegadas do tempo marcam-se fundamente

datas rajadas acobilham-se nos ombros cansos

portanto suster nas pias afastadas

portanto olhar vias formadas de sonhos

caminhos-de-ferro que percorre

um comboio misto de ouro e púrpura

os caminhos-de-ferro percorrem-me as costas

o poema é encaixe de chumbo...que levita

como um santo feito de plumas

não, não acredito na humanidade

cansa de pugilatos infinitos

ergo-me do chão mais unha vez

Sou coma unha raiz que procura sair do suco

expandir-se cara a luz...nascer da terra!

só ela nos sustenta no universo

a terra e luz criam vida complexa

de respiração anaeróbica...

Fragmento do poema (POEMA EM MÃO COMUM) dos autores: Alexandre Insua, Cruz Martinez e rosanegra. Publicado no libro (DOCES LOUCURAS-Louvor aos sorrisos).

Chámana Puta

porque vende o seu corpo ao por menor

os seus ollos están cravados de medo

nas órbitas craniais

cada vez que ve o seu chulo

e vén do Leste ou dos Balcáns

que máis ten de onde

enganada por un horizonte verde

un día mellor na súa vida

E chámaa Puta

o seu proxeneta sorrí cos dentes

brancos e longos, amasando cartos

e premendo a tecla feble que domina

E chámaa Puta

o seu cliente tamén sorrí

diante dunha muller submisa

que xa o perdeu todo,e goza

goza o prostituidor sen conciencia

chámana Puta e soamente é unha vítima

de todos eses cabróns...

xa non ten nome,é carne fresca

e chámana...PUTA

Publicado no libro "MULHERES entre poesia e luita"  

Rosalía...

“En todo estás e ti es todo,

pra min y en min mesma moras,

nin me abandonarás nunca,

sombra que sempre me asombras”

Rosalía de Castro

...reverdeces cada día tras a porta

a túa saudade é a noite dos tempos

e as verbas son

os illotes nun mar denso

limpa as bágoas do carraxe

e deixa que alumee a estrela na fronte

e nos beizos un cantar

Matria da Galiza e filla da esperanza

es a flor da soidade

dunha longa e escura, Noite de Pedra

que xamais acaba...

a túa é a nosa, Negra Sombra

que volve facéndonos mofa

e toda a señardade de séculos pasados

rómpenos os ósos

Ti, es o luceiro da alba

o referente histórico

que nos guía cara á loita

Rosalía...

flor da noite e filla da palabra

“Érguete, miña amiga,

que xa cantan os galos do día!”

Versos finais de Federico García Lorca do poema:

CANZON DE CUNA PRA ROSALIA CASTRO,MORTA

Poema publicado no libro "acción poética"2010