Minas-me

Veleno dourado...

Mineral que aniquilas vontades

en toneladas de ignorancia,

sotérrannos na morte

Contaminante inorgánico que circulas no sangue

auga de cianuro, manchas

Bosques comidos, devorados

aire tóxico, danos sociais

(A drenaxe ácida permanece por sempre na pel

unha tatuaxe que nos castiga)

A mina mastiga H2O insaciábel

e as palabras saen das gorxas e berran rotas

As repercusións son incalculábeis... in-calculábeis...

Tradição e modernidade

Vídeo-poema de Cruz Martinez e rosanegra

MEIS É POESÍA

Na memoria do tempo brincan lendas bulideiras

de mouras e bruxas saíndo das pedras

e do río da Pontexoán,

entre carballos e castiñeiros sorrí un mundo máxico

enchoupado de séculos e os fentos cantan

coa música silandeira do pasado

na que os muíños falaban e o millo brillaba baixo o sol.

Armenteira soña coa súa historia de rezos e cantos

de paxariños, e sinte que medra no ar inmenso

e na noite estrelecida

As sendas rebuldeiras falan da realidade

que abrangue un microuniverso enfeitizado

e as horas son diferentes entre as árbores

a vida para, e eternízase cun manto verde

entre vales…  miña terra!

As raíces saen dunha Valboa perpetua

entre camiños senlleiros, onde o ADN dunha meisiña

forma espirais retratadas no bodegón da natureza.

rosanegra

ODA AO MONTE PINDO

I

Suco nun soño, ao gran xigante con corazón de pedra

As murallas e os castelos trazan historias

dun mundo desaparecido, iluminado por lendas

Vexo, nun voo de aguia a solleira montaña

o gran coloso ergueito e forte que agarda espertar

dende o ollo do tempo como ciclope pétreo

un titán xeolóxico e inmortal

un monumental Monte Sacro

que nace como Olimpo Celta

na nosa Gallaecia máxica, terra de mouras

e poderes ocultados na Casa da Xoana

na catedral das meigas aínda o diaño espreita

e co puño pechado sobre o océano marca

labirínticas secuencias gravadas nos restos arqueolóxicos

do misterio que sobrevoa cabezas...

É o genius loci

procul dubio!

II

Aínda subsiste un son eterno nas moléculas

persiste a esencia temporal e pódese escoitar

o balbordo das bruxas na súa reunión céltica

O vento vive na Gallazia!

Nun aire de sono rompe o día e os raios pintan

con matices verdes e amarelos ás rochas grises

e o marrón da terra escribe versos nas follas perennes

dáme o corpo que soña co seu pasado emblemático

subsiste si, aínda resiste...

Estigma

Vídeo-poema de rosanegra e Cruz Martinez

POEMA EM MÃO COMUM

Jake Lamotta segue em pé

tensionam-se os músculos para resistir os golpes

semelham afazer-se às fendas intensas, mais

os pés molhados roçam a friúra e tremem

num calçado grande e comprido

que aperta nas noites violáceas de nuvens

cúmulos em olhadas de porcelana perdidas

em futuros rostros desconhecidos

as pegadas do tempo marcam-se fundamente

datas rajadas acobilham-se nos ombros cansos

portanto suster nas pias afastadas

portanto olhar vias formadas de sonhos

caminhos-de-ferro que percorre

um comboio misto de ouro e púrpura

os caminhos-de-ferro percorrem-me as costas

o poema é encaixe de chumbo...que levita

como um santo feito de plumas

não, não acredito na humanidade

cansa de pugilatos infinitos

ergo-me do chão mais unha vez

Sou coma unha raiz que procura sair do suco

expandir-se cara a luz...nascer da terra!

só ela nos sustenta no universo

a terra e luz criam vida complexa

de respiração anaeróbica...

Fragmento do poema (POEMA EM MÃO COMUM) dos autores: Alexandre Insua, Cruz Martinez e rosanegra. Publicado no libro (DOCES LOUCURAS-Louvor aos sorrisos).

Chámana Puta

porque vende o seu corpo ao por menor

os seus ollos están cravados de medo

nas órbitas craniais

cada vez que ve o seu chulo

e vén do Leste ou dos Balcáns

que máis ten de onde

enganada por un horizonte verde

un día mellor na súa vida

E chámaa Puta

o seu proxeneta sorrí cos dentes

brancos e longos, amasando cartos

e premendo a tecla feble que domina

E chámaa Puta

o seu cliente tamén sorrí

diante dunha muller submisa

que xa o perdeu todo,e goza

goza o prostituidor sen conciencia

chámana Puta e soamente é unha vítima

de todos eses cabróns...

xa non ten nome,é carne fresca

e chámana...PUTA

Publicado no libro "MULHERES entre poesia e luita"