Secuencia 3

Minha Galiza,

eu quero ver-te florescer...

Numa República Nova

numa Liberdade Merecida

com uma olhada que circunda tua totalidade

num berro ceive

numa independência

idiomática e social

não só de horas

e que conflua num desejo

de Sermos Nós mesmos

sem depender de centralismos que nos engulam.

Galiza Republicana

os tempos serão chegados

e deitada frente ao mar

renascerás livre sob a bandeira da estrela

que te acobilhará ...

Minha GALIZA florescida!

Poema recitado na Festa da República Galega em Ordes 2013.

Minas-me

Veleno dourado...

Mineral que aniquilas vontades

en toneladas de ignorancia,

sotérrannos na morte

Contaminante inorgánico que circulas no sangue

auga de cianuro, manchas

Bosques comidos, devorados

aire tóxico, danos sociais

(A drenaxe ácida permanece por sempre na pel

unha tatuaxe que nos castiga)

A mina mastiga H2O insaciábel

e as palabras saen das gorxas e berran rotas

As repercusións son incalculábeis... in-calculábeis...

Tradição e modernidade

Vídeo-poema de Cruz Martinez e rosanegra

MEIS É POESÍA

Na memoria do tempo brincan lendas bulideiras

de mouras e bruxas saíndo das pedras

e do río da Pontexoán,

entre carballos e castiñeiros sorrí un mundo máxico

enchoupado de séculos e os fentos cantan

coa música silandeira do pasado

na que os muíños falaban e o millo brillaba baixo o sol.

Armenteira soña coa súa historia de rezos e cantos

de paxariños, e sinte que medra no ar inmenso

e na noite estrelecida

As sendas rebuldeiras falan da realidade

que abrangue un microuniverso enfeitizado

e as horas son diferentes entre as árbores

a vida para, e eternízase cun manto verde

entre vales…  miña terra!

As raíces saen dunha Valboa perpetua

entre camiños senlleiros, onde o ADN dunha meisiña

forma espirais retratadas no bodegón da natureza.

rosanegra

ODA AO MONTE PINDO

I

Suco nun soño, ao gran xigante con corazón de pedra

As murallas e os castelos trazan historias

dun mundo desaparecido, iluminado por lendas

Vexo, nun voo de aguia a solleira montaña

o gran coloso ergueito e forte que agarda espertar

dende o ollo do tempo como ciclope pétreo

un titán xeolóxico e inmortal

un monumental Monte Sacro

que nace como Olimpo Celta

na nosa Gallaecia máxica, terra de mouras

e poderes ocultados na Casa da Xoana

na catedral das meigas aínda o diaño espreita

e co puño pechado sobre o océano marca

labirínticas secuencias gravadas nos restos arqueolóxicos

do misterio que sobrevoa cabezas...

É o genius loci

procul dubio!

II

Aínda subsiste un son eterno nas moléculas

persiste a esencia temporal e pódese escoitar

o balbordo das bruxas na súa reunión céltica

O vento vive na Gallazia!

Nun aire de sono rompe o día e os raios pintan

con matices verdes e amarelos ás rochas grises

e o marrón da terra escribe versos nas follas perennes

dáme o corpo que soña co seu pasado emblemático

subsiste si, aínda resiste...

Estigma

Vídeo-poema de rosanegra e Cruz Martinez