domingo, 23 de fevereiro de 2014

A RODA IMORREDOIRA

foto de Carlos Silva em munditações


A imagem geométrica, forma uma circunferência
da cor do vinho com arrecendo a traça
É um passado-presente com um sentido que xorde
num isolamento silandeiro na voz do ar
Na madeira errante, escreveu-se a historia
da noite e do amanhecer, com letras perenes
nas árvores genealógicas
Pousada na pedra ainda resoa o som do carro
entre os caminhos, aquelas sendas da nenez
já perdidas no antonte
E roda na memória um filme antigo
cor sépia, e chove um mar com doze invernos
num zigzag temporal
A foto escacha em 100.000 partículas
redondas, figuras dum fotograma
que se nega a desaparecer...

Publicado na revista Elipse nº2 de Círculo Edições

segunda-feira, 2 de dezembro de 2013

Sabes ao mel suave dos himenópteros...

Inspiras doces alouminhos na sede dum luscofusco de verão
és um leão
e um pardal, que vai aninhando mansamente
na minha zona ventricular

Olho-te coa ilusão duma nena
com traje novo num dia de festa
e faz-me tremer na concavidade mais íntima
da minha tangente

Sabes o mel doce duma noite de lazer
na que as horas medravam co desejo
e paravam estáticas num universo paralelo


As tuas mão coma espirais
amassavam as minhas fibras
para sentir o prazer de pele com pele
e as palavras sobram...

existem mais sobram...


(E as noites são infindas e mágicas meu amante)
chucho os teus beiços
de veludo e sonho contos formosos
onde a eternidade tem o teu nome...


Para Alexandre, a estrela que ilumina o meu coração.


Poema publicado em Elipse nº1 de Círculo Edições

sábado, 24 de agosto de 2013

Minha Galiza,

eu quero ver-te florescer...

Numa República Nova
numa Liberdade Merecida
com uma olhada que circunda tua totalidade
num berro ceive
numa independência
idiomática e social
não só de horas
e que conflua num desejo
de Sermos Nós mesmos
sem depender de centralismos que nos engulam.

Galiza Republicana
os tempos serão chegados
e deitada frente ao mar
renascerás livre sob a bandeira da estrela
que te acobilhará ...

Minha GALIZA florescida!

Poema recitado na Festa da República Galega em Ordes 2013.

domingo, 14 de julho de 2013

Minas-me

Veleno dourado...

Mineral que aniquilas vontades
en toneladas de ignorancia,
sotérrannos na morte

Contaminante inorgánico que circulas no sangue
auga de cianuro, manchas

Bosques comidos, devorados
aire tóxico, danos sociais

(A drenaxe ácida permanece por sempre na pel
unha tatuaxe que nos castiga)

A mina mastiga H2O insaciábel
e as palabras saen das gorxas e berran rotas

As repercusións son incalculábeis... in-calculábeis...

quinta-feira, 23 de maio de 2013

MEIS É POESÍA



Na memoria do tempo brincan lendas bulideiras
de mouras e bruxas saíndo das pedras
e do río da Pontexoán,
entre carballos e castiñeiros sorrí un mundo máxico
enchoupado de séculos e os fentos cantan
coa música silandeira do pasado
na que os muíños falaban e o millo brillaba baixo o sol.
Armenteira soña coa súa historia de rezos e cantos
de paxariños, e sinte que medra no ar inmenso
e na noite estrelecida
As sendas rebuldeiras falan da realidade
que abrangue un microuniverso enfeitizado
e as horas son diferentes entre as árbores
a vida para, e eternízase cun manto verde
entre vales…  miña terra!
As raíces saen dunha Valboa perpetua
entre camiños senlleiros, onde o ADN dunha meisiña
forma espirais retratadas no bodegón da natureza.

rosanegra