Medran fieitos no meu corazón

e saben a cor dourada e seca

murchan as miñas mans

sen tocar a túa pel,

si, a túa pel é un plano

a percorrer, é un desexo

é a prolongación do meu

instinto fero.

Nacen fiunchos e fentas

no meu corazón

evocando os teus beizos

estimulándome coa droga

que emana da materia gris.

Si, a túa pel tamén é sinónimo

de pracer...

OS CELTAS

A natureza é símbolo de divindade, onde as masas arbóreas e a auga forman un universo místico ou sagrado. Existía un material indestrutíbel, un mundo imaxinario, de ideas e de mitos... entre os ríos e os bosques cantaban os bardos e oraban os druídas. Un pobo misterioso de hiperbóreos cunha atmosfera húmida e brumosa que abraiaba e enfeitizaba aos seus seres con deusas,mouras ou ninfas.

Galiza, as súas xentes eran... ferreiros, gandeiros,artesáns, poetas e ata apaixonados guerreiros cun amor aos predecesores e cunha especial forza que os caracterizaba e fixo que a súa influencia cultural exista ata hoxe. Unha raza ancestral que formaba tribos unidas por vínculos familiares, os clans, creaban lazos de solidariedade entre os vivos e o respecto cara aos mortos.

O tempo é sinal de evolución, de loita dos antepasados que aínda perdura. É sinal dun poder case sobrenatural que creou unha lenda castrexa que fala da transmigración das almas e da inmortalidade. A árbore, unha intermediaria entre o ceo e a terra brindaba protección e ofrecía ciencia,fortaleza e vida... os nosos carballos poida que coñezan a historia e reflictan esa sabedoría dunha Galiza ceibe e libre... que lembra e ama o seu pretérito para así coñecer o futuro. ELES ben o sabían,e iso foi o que inculcaron para salvagardar os novos celtas; 3.000 anos de historia e seguimos aquí,imperturbábeis.

Aqueles devanceiros que vivían fusionados co cosmos aínda camiñan por estas chairas e montañas nun plano superior. Os descubrimentos arqueolóxicos demóstrannos a súa intelixencia, o seu traballo diario e as súas crenzas... foron tan reais coma nós agora e no vento escoitamos as súas voces gardadas no ar. A nós os modernos celtas, quédanos unha herdanza; a lingua, tradicións, música, supersticións... e o máis importante, un corazón que debe resucitar o maxín e o cerne celta... a resurrección dunha nación está no seu pasado, nunha estrutura afianzada na misión da perpetuidade e de pasar o facho da civilización ás novas xeracións.

Galiza, espírito Celta... mito, símbolo e sobre todo Lenda.

Hélices...

As engurras da parede…

sobresaen amorfas pola branca e nítida luz da noite.

O vento forte do deserto

leva a area cara a un relevo espiral.

A cazoleta situada na rocha, defórmase

polo paso do tempo e dende a ventá vexo

un campo eólico na montaña.

Está tan lonxe de min

que a mirada apenas alcanza

a percorrer o seu corpo…

O vento, só existe o vento

e unha voz que ao lonxe

resoa, dende o epicentro.

A parede é a que separa

os nosos instintos…

os sentimentos vacilantes

foxen de si mesmos

cara a indiferenza.

Vento forte do deserto

que me atrapas e mergullas

na maldición duns ollos

cor mel.

E na esperanza dun soño

escoito o canto da soidade

escoito a súa voz na distancia.

O vento… só escoito o vento,

é tan poderoso que brama

ata no deserto.

As hélices do pensamento

dan voltas en soños perversos

e paredes brancas de papel

sosteñen a rosa que busca o sol interno.

O vento… só escoito o vento,

é tan forte que ouvea

ata no inferno...

(versos inspirados na illa de Fuerteventura)

sensación

A Lois

Nun poema,

escribiches o sufrimento eterno

a dor dun corpo enfermo

o sentimento escachado

nun berro que abrangue

todo un océano...

escrito nos versos, deixaches

a rebeldía da palabra

a resignación atada

a morte que asoballa

e a negrura da ollada

nunha verde esperanza

deixaches, unha parte de ti

inoculada no verbo

e na semántica que te precede...

Arte

O caos

Poema visual publicado na revista Atenea nº42