E foi, denantes de saber
que as roseiras tiñan espiñas...
A vacaloura dos meus soños
voaba, arredor da luz
que cubría o espazo
dunha ollada de neno.
Ninguén, puido nunca
comprender,como croa a ra
mais supuxen que tantas
lúas, farían amolecer
os miolos intelectuais
de todos os Séculos Escuros.
Non serviu de nada...
as bolboretas seguían teimando
en facer a metamorfose inversa
e ocorreu que tanta
vontade, fixo que nacera
o verme louco do carneiro.
Xa non sei que podo entender
entre todas estas roseiras
dánme unha comechón
na pel, que me pode.
Sempre podemos
pechar os ollos e sorrir
como sorría a morte.
Seica, xa
..............non
......................o fai
é filósofa...
Hai que ter moita obstinación
para ollar o propio embigo
e dicir, que é unha espiral
elíptica e transversal...
Xa
.......non
................importa.
Agarra coa man dereita, a soidade
e coa esquerda, a liberdade
e fuxe cara á ningures!
no solsticio de verán
poderás limpar os teus pecados
brincando na fogueira de San Xoán.
Poema gañador do 3º premio Feliciano Rolán de poesía 2009
Sem comentários:
Enviar um comentário