domingo, 29 de julho de 2012
domingo, 15 de julho de 2012
bolboretas
o gusano a crisalida a
bolboreta
a palabra o verso a estrofa
o petalo o capullo a rosa
pensamento borrador poema
sete bolboretas verdes
voan dando voltas sobre ti
e ti non paras de escribir
os teus versos envolventes
lariño oaxaca 3-10
para rosanegra
polo seu espacio na rede
setebolboretasverdes
a palabra o verso a estrofa
o petalo o capullo a rosa
pensamento borrador poema
sete bolboretas verdes
voan dando voltas sobre ti
e ti non paras de escribir
os teus versos envolventes
lariño oaxaca 3-10
para rosanegra
polo seu espacio na rede
setebolboretasverdes
Manolo Pipas
sexta-feira, 29 de junho de 2012
sábado, 16 de junho de 2012
ALMA
O
espello no que se reflicte
o
inversamente proporcional
no
que mergullados na auga
invisíbel,
fondeamos
vales
e ríos
espírito,
ar
un
eu agochado e independente
que
traspasa o alén
unha
auga solúbel e gasosa
misturada
no derradeiro spin
nun
valse de partículas dispersas
que
voan silandeiras ata o universal
cara
ao cosmos,
para
rexenerarse nun %.
Poema publicado no caderno do 2º Aniversario Círculo Poético Aberto.
Para descargar o caderno entra aquí
terça-feira, 5 de junho de 2012
domingo, 20 de maio de 2012
Lingua agarimosa das miñas raíces; por ti, son quen son... e loito por ser.
Son
unha gaivota chorona
que
voa case soa nun ceo idiomático
mais,
xa non teño bágoas
queimáronse
co salitre dun mar de inxustizas...
A
lingua atada cun nó reméxese seca
e
dolorosa na boca de mazá
e
sinto a palabra presa nun cárcere sistemático
no
que o idioma mater
sobrevive
como pode soterrado entre lixo
e
ignorancia, de Centos de Anos
que
palpitan aínda nos corazóns amansados...
E
agora, son unha pobre tola!
que
cre na verdade e subsiste en si mesma
cando
o temporal ouvea
e
o vento racha fero!
para
caer nun abismo esquecendo a memoria.
Non
podo falar...
a
diglosia representa a morte que aperta
a
gorxa dunha muller-paxaro
e
tampouco podo sorrir.
Porque
a defunta son eu... nun chan corrupto
de
follaxe perenne.
Non
quero escoitar as verbas tiradas
como
navallas, pintadas de salvación,
se
a terra non se ergue e olla cara ás nubes
xamais
aniñarán no sol
milleiros
de estrelas vermellas
dun
soño que un día tiveron os druídas
e
cantaron os bardos na Nación de Breogán.
Son
unha insignificante gaivota
que
voa no espazo branquiazul
case
soa, e sen ás
arrincáronmas
de nena
para
que non me puidesen galeguizar.
Por
iso, esperto e berro
xa
vai sendo hora de peteirar...
quinta-feira, 10 de maio de 2012
Subscrever:
Mensagens (Atom)
