Nacida da arxila

A bolboreta morreu no día do xuízo final
a apocalipse chegou daquela
cando ninguén era consciente
da metamorfose outonal
Da crisálida saíu un becho
que semellaba quizais un incesto
dos deuses, roidos polo
milagre da dolce vita
Todos foron a ningures
polo temor das noites trémulas
que espallan polen pola horta

A bolboreta morreu
cravada na flor invernal
da apocalipse ancestral

DANDISMO

Os Celtas

After Hours

A vacaloura dos meus soños

E foi, denantes de saber
que as roseiras tiñan espiñas...

A vacaloura dos meus soños
voaba, arredor da luz
que cubría o espazo
dunha ollada de neno.

Ninguén, puido nunca
comprender,como croa a ra
mais supuxen que tantas
lúas, farían amolecer
os miolos intelectuais
de todos os Séculos Escuros.

Non serviu de nada...
as bolboretas seguían teimando
en facer a metamorfose inversa
e ocorreu que tanta
vontade, fixo que nacera
o verme louco do carneiro.

Xa non sei que podo entender
entre todas estas roseiras
dánme unha comechón
na pel, que me pode.

Sempre podemos
pechar os ollos e sorrir
como sorría a morte.

Seica, xa

..............non

......................o fai

é filósofa...

Hai que ter moita obstinación
para ollar o propio embigo
e dicir, que é unha espiral
elíptica e transversal...

Xa
.......non

................importa.

Agarra coa man dereita, a soidade
e coa esquerda, a liberdade
e fuxe cara á ningures!
no solsticio de verán
poderás limpar os teus pecados
brincando na fogueira de San Xoán.

Poema gañador do 3º premio Feliciano Rolán de poesía 2009

Figuras laranxas bailan...