Poética matemática
ideas surrealistas antagónicas
vibracións ondulatorias e,
dramas de caixa de música…
Todas elas arrodéanme e coaccionan
formando un ser subliminar
desesperado na súa noite perpetua.
Atácanme palabras baleiras
que saen das gorxas
que se erguen como deuses
sentados na súa gran verdade.
É mellor crer na dúbida
na melancolía, divagación,
na soidade que é unha realidade…
Na limitación que non nos deixa coller
as uvas temperás da nosa vendima
nun amencer de moitos soles, que xiran.
E busco os meus soños como barcos
á deriva, sen tripulación nin capitán.
Só, outro barco pantasma
navegando sen máis.
