sostido

ALMA

O espello no que se reflicte

o inversamente proporcional

no que mergullados na auga

invisíbel, fondeamos

vales e ríos

espírito, ar

un eu agochado e independente

que traspasa o alén

unha auga solúbel e gasosa

misturada no derradeiro spin

nun valse de partículas dispersas

que voan silandeiras ata o universal

cara ao cosmos,

para rexenerarse nun %.

Poema publicado no caderno do 2º Aniversario Círculo Poético Aberto.

Para descargar o caderno entra aquí

AFTER HOURS

Lingua agarimosa das miñas raíces; por ti, son quen son... e loito por ser.

Son unha gaivota chorona

que voa case soa nun ceo idiomático

mais, xa non teño bágoas

queimáronse co salitre dun mar de inxustizas...

A lingua atada cun nó reméxese seca

e dolorosa na boca de mazá

e sinto a palabra presa nun cárcere sistemático

no que o idioma mater

sobrevive como pode soterrado entre lixo

e ignorancia, de Centos de Anos

que palpitan aínda nos corazóns amansados...

E agora, son unha pobre tola!

que cre na verdade e subsiste en si mesma

cando o temporal ouvea

e o vento racha fero!

para caer nun abismo esquecendo a memoria.

Non podo falar...

a diglosia representa a morte que aperta

a gorxa dunha muller-paxaro

e tampouco podo sorrir.

Porque a defunta son eu... nun chan corrupto

de follaxe perenne.

Non quero escoitar as verbas tiradas

como navallas, pintadas de salvación,

se a terra non se ergue e olla cara ás nubes

xamais aniñarán no sol

milleiros de estrelas vermellas

dun soño que un día tiveron os druídas

e cantaron os bardos na Nación de Breogán.

Son unha insignificante gaivota

que voa no espazo branquiazul

case soa, e sen ás

arrincáronmas de nena

para que non me puidesen galeguizar.

Por iso, esperto e berro

xa vai sendo hora de peteirar...

SORROW

A RODA INMORREDOIRA

Foto de Carlos Silva

A imaxe xeométrica, forma unha circunferencia

da cor do viño con arrecendo a traza

É un pasado-presente cun sentido que xorde

nun illamento silandeiro na voz do ar

Na madeira errante, escribiuse a historia

da noite e do amencer, con letras perennes

nas árbores xenealóxicas

Pousada na pedra aínda resoa o son do carro

entre os camiños, aquelas sendas da nenez

xa perdidas no antonte

E roda na memoria un filme antigo

cor sepia, e chove un mar con doce invernos

nun zigzag temporal

A foto escacha en 100.000 partículas

redondas, figuras dun fotograma

que se nega a desaparecer...


poema publicado en Munditaçőes

Medran fieitos no meu corazón

e saben a cor dourada e seca

murchan as miñas mans

sen tocar a túa pel,

si, a túa pel é un plano

a percorrer, é un desexo

é a prolongación do meu

instinto fero.

Nacen fiunchos e fentas

no meu corazón

evocando os teus beizos

estimulándome coa droga

que emana da materia gris.

Si, a túa pel tamén é sinónimo

de pracer...